मी आधीच स्पष्ट करते - हे परीक्षण
नाहीये...फक्त काही विचार आहेत...चित्रपट पाहताना आलेले !
आज सतीश राजवाडेचा मुंबई-पुणे -मुंबई २
पाहण्याचा योग आला . ( हो , मी त्याला ‘ राजवाडेचा ‘ असाच म्हणणार , कारण मी राजवाडेची
खूप मोठी fan (का काय म्हणतात ना ती - )आहे . असंभव मध्ये विक्रांत म्हणून तो फार आवडून गेलेला ….पानाच्या पान
खरडलेली त्याच्यावर...जाऊ दे..ते पुन्हा कधीतरी ! )
तर MPM
१ आवडला
होता...म्हणून हा बघायचा होता एवढा नक्की . MPM १ मुख्यतः दोन
पात्रांची कथा - ज्यांची नावही आपल्याला समजत नाहीत - दोन्ही कलाकारांनी ती छान
पेलली होती . अतिशय छान , चुरचुरीत म्हणता येतील असे संवाद - कथा नव्हती
तरी त्या चित्रपटाला उद्देश निश्चितच होता .
आजचा भाग मात्र मला काहीसा निरुद्देश वाटला .
पहिल्या भेटीत तिने लग्नाला होकार दिला हे ठीक - ( आता त्या दोघांचा गौतम वं गौरी
म्हणून बारसं झालय बर का ! ) खरं तर तिने स्पष्ट होकार दिला नव्हता असा मला
अंधुकस आठवतंय -(
तरी बर - दोघांनी एक पूर्ण दिवस एकामेकांच्या संगतीत घालवला
होता - नुसता CCD मध्ये दोन तास भेटले नव्हते - आमच्या वेळी अस नव्हत हो ! ) तरीही तिला ही घाई
आहे अस वाटत राहत -( बर - वाटेना का ?) कर्मधर्मसंयोगाने त्याला दोन तीन वेळा भेटींची
वेळ सांभाळता येत नाही , त्यावरून ही बया लग्न मोडायच ठरवते -मग उर्वरित
चित्रपट - पुनश्च प्रियाराधन !
अगदी लग्नाचा दिवस येऊन ठेपतो तरीही हिचा
निर्णय काही होत नाही - वाटत - हिला सांगाव - " बाई, एक काय ते बोल -
इस पार या उस पार ! "
आणि अधून मधून आपल्याला Tissot च घड्याळ , रेड label चहा आणि प्रभातच
तूप आणि इतर dairy
उत्पादनं याबद्दल माहिती मिळत राहते –
प्रेक्षक पाहतात म्हणून काहीही माथी मारा !
एवढा मात्र नक्की – कंटाळा येत नाही – चित्रपट भराभर
पुढे सरकत राहतो . खरं तर हा गौतमचाच चित्रपट , गौरीने फक्त गोंधळाचे अनेक रंग
दाखवलेत – अंगद म्हसकर ( अर्णव ) खरं सांगायच तर फार प्रौढ वाटतो- खरं तर कोणीही अगदी
तारुण्याच्या पहिल्या भरात नाहीये – तशी अपेक्षाही नसावी या पात्रांकडून .
स्वप्नीलने ( त्याचे काही irritating हसण्याचे
shots वगळता ) चांगला अभिनय केलाय . कुटुंबातल्या इतर सदस्यांनी त्यांचे इवलुइवलुसे
roles चांगले निभावलेत . पहिल्या भागातले बरेचसे धागेदोरे जुळवण्यात दिग्दर्शक
यशस्वी झालाय – जे नाही जुळले ते थापा होत्या म्हणून सोडून दिलय .पण तेही पचत
आपल्याला !
माझ्यापुरत सांगायचा झाला तर मला हा चित्रपट
आवडला – मी त्याला माझ्या ब श्रेणीत टाकलाय ( म्हणजे बघताना छान वाटले पण परत
पहावासा वाटत नाही , पहिला भाग मात्र अ श्रेणीत ! ) आणि एक दुसरा खास निकष – चित्रपट पाहताना
रडू आलं तर तो मनाला भिडला ! ( साधारणपणे अर्धा लिटर अश्रू ढाळले मी ! )
शेवटी तो सतीश राजवाडेचा चित्रपट आहे ( आणि तोही
पार्लेकर ! ) त्यामुळे त्याला पास होण्यासाठी कमी मार्कांची गरज असणार !
